برنامهریزي درسی به عنوان یکی از مهمترین شاخههاي علوم تربیتی، وظیفه هدایت فرآیند یاددهی-یادگیري را بر عهده دارد و در شکلدهی به باورها، نگرشها، ارزشها و رفتارهاي یادگیرندگان نقشی اساسی ایفا میکند. از سوي دیگر، انس با قرآن کریم یکی از مهمترین ابعاد تربیت اسلامی است که نهتنها به قرائت و حفظ محدود نمیشود، بلکه فهم، تدبر، عمل و حضور مستمر قرآن در زندگی فردي و اجتماعی را در بر میگیرد. این پژوهش با هدف بررسی رابطه میان رشته برنامهریزي درسی و انس با قرآن کریم انجام شده است. یافتهها نشان میدهد که برنامهریزي درسی میتواند از طریق تعیین اهداف تربیتی، انتخاب محتوا، طراحی روشهاي آموزشی، سازماندهی تجارب یادگیري، بهرهگیري از ارزشیابی مناسب و تربیت معلم، زمینه گسترش انس پایدار و عمیق با قرآن را فراهم سازد. همچنین روشن میشود که اگر برنامه درسی صرفاً به آموزش ظاهري قرآن محدود شود و به ابعاد عاطفی، شناختی، اخلاقی و عملی آن توجه نکند، تحقق انس واقعی با قرآن دشوار خواهد بود. در نتیجه، رابطه برنامهریزي درسی و انس با قرآن، رابطه اي بنیادین، کاربردي و تحولآفرین است و میتوان از ظرفیت هاي علم برنامهریزي درسی براي طراحی نظامی هدفمند در جهت قرآنی سازي تعلیم و تربیت بهره گرفت.
